Í kjölfar vandræðagangs Magnúsar Þórs Hafsteinssonar á Akranesi hafa menn verið að velta fyrir sér stefnu Frjálslynda flokksins í útlendingamálum. Ég gerði dulitla úttekt á því sem nýverið birtist í Ritinu, tímariti Hugvísindastofnunar Háskóla Íslands.
Greinin er hér.
mánudagur, 19. maí 2008
laugardagur, 17. maí 2008
Fjögur fræknu
Ég hef tekið eftir í fjölmiðlum að Páll Óskar talar gjarnan um hin fjögur stóru ríki í Evrópu í tengslum við Evróvisjón keppnina og nefnir þá til sögunnar Bretland, Þýskaland, Frakkland og Spán. Þessi ríki teljast vissulega til stærri ríkja í Evrópu en eru alls ekki ein í þeim hópi.
Einhverra hluta vegna nefnir Páll Óskar ekki Pólland sem er svipað að mannfjölda og Spánn og ekki heldur Úkraínu sem er mun fjölmennara. Þá fær langstærsta ríkið, Rússland, ekki að vera með í upptalningunni og heldur ekki Tyrkland sem er nálega tvöfallt fjölmennara en Spánn. Í landfræðilegum skilningi eru Rússland og Tyrkland aðeins að hluta til í Evrópu - eins og Ísland - en eigi að síður fullgildir þátttakendur í söngvakeppni Evrópu.
Ég átta mig því ekki almennilega á hverju þessi skipting byggir. Kannski er ég eitthvað að misskilja þetta.
Einhverra hluta vegna nefnir Páll Óskar ekki Pólland sem er svipað að mannfjölda og Spánn og ekki heldur Úkraínu sem er mun fjölmennara. Þá fær langstærsta ríkið, Rússland, ekki að vera með í upptalningunni og heldur ekki Tyrkland sem er nálega tvöfallt fjölmennara en Spánn. Í landfræðilegum skilningi eru Rússland og Tyrkland aðeins að hluta til í Evrópu - eins og Ísland - en eigi að síður fullgildir þátttakendur í söngvakeppni Evrópu.
Ég átta mig því ekki almennilega á hverju þessi skipting byggir. Kannski er ég eitthvað að misskilja þetta.
föstudagur, 16. maí 2008
Ráðleysisstjórnin
Maður á ekki að sparka í liggjandi mann, það kenndi hún amma mín mér í æsku. Því er nokkur vandi á höndum að fjalla um borgarstjórnina í Reykjavík. Líkast til er það ekkert annað en skepnuskapur að benda á vandræðagang ráðleysisstjórnarinnar í Ráðhúsinu. Auðvitað fullkomlega óviðeigandi að ræða hæfni borgarstjórans til að stýra stjórnsýslu Reykjavíkurborgar og fyrirtækja hennar. Hvað þá að efast um leiðtogahæfileika þess manns sem gaf okkur spítnabrakið á Laugavegi á spottprís, þess manns sem nú valdar Vatnsmýrina flugrekendum til heilla, - fyrir þeim óþjóðalíð sem vill leggja iðilfagrar flugbrautirnar undir sig og reisa íbúðabyggð á skemmusvæðinu.
Borgarstjóri þeirra 6527 - og líka okkar hinna auðvitað - veit sem er að innst inni viljum við öll hafa kósí flugvöll í kvosinni, þótt við segjum kannski annað þegar við erum spurð. Eins og þegar við kusum flugvöllinn í burtu þann ólánsdag 17. mars 2001. Það var auðvitað bara óvart eins og borgarstjórinn einn veit. Það sama á við nú, atkvæðagreiðsla um flugvöllin í borgarstjórn Reykjavíkur færi ekki 14-2, - hún færi 14-1, borgarbúum í vil. Þetta sýnir einmitt svo vel hvað borgarstjórinn okkar góði er tilbúinn til að leggja mikið á sig til að hafa vit fyrir okkur þegar á þarf að halda.
Vafalaust
Heilindi borgarstjórans eru nefnilega hafin yfir vafa eins og hann minnir okkur á í hverjum einasta fjölmiðli sem hann birtist okkur borgarbúum. Því þurfum við ekkert að vera að velta okkur upp úr REI-klúðrinu hinu síðara, óvenju blómlegri spreybrúsasölu í miðbænum, hlandblautum og sprautunálalögðum stéttum við Hverfisgötu eða einstaka ráðningum á skrifstofu borgarstjóra. Það síðasttalda kemur okkur auðvitað ekkert við. Dagur segir raunar að ráðning Jakobs Frímanns Magnússonar í embætti miðborgarrabbína, allsherjarhreingerningar- og uppbyggingarmálastjóra miðborgarinnar og sérlegs listræns ráðunautar Bankastrætis og Laugavegar í frístundum hafi verið læknamistök.
(Ég er samt ekki frá því að Jakob Frímann sé einmitt hárrétti maðurinn í starfið, - foringi græna hersins orðinn eins konar yfirborgarstjóri. Vonandi tekst honum að bjarga borginni úr klóm ráðlausra ráðamanna, við skulum allavega sjá til.)
Valhopp
Og Sjálfstæðismenn skoppa bara um og valhoppa svo ósköp glaðir um grónar grundir Hallargarðsins, einkaframtakið sigrar allt að lokum hugsa þeir með sér um leið og þeir loka hliðinu á eftir sér og setja lás. Fylgið er að vísu í frjálsu falli en bráðum kemur gamli góði Villi Vill og hefst enn á ný handa við að taka bjórkæla borgarinnar úr sambandi á meðan borgin brennur á næturna. Og þá verður kannski loks eitthvað hægt að gera við kolamolana við Austurstræti og Lækjargötu sem hann lofaði svo hróðugur að endurreisa hið snarasta í sömu mynd þegar húsin brunnu um árið. Og REI maður, - jibbí jei. Þá verður aftur stuð.
Boris
Þeir voru að kjósa sér borgarstjóra í London um daginn. Litríkir menn í framboði, annars vegar hinn eldrauði Ken Livingstone og svo hægri háðfuglinn Boris Johnson sem er einhvers konar skopmynd af hinum klassíska breska íhaldsmanni af heldrimannaættum sem fer með ólíkindaleg gamanmál á sveitasetrinu sínu. Kannski einskonar sambland af Guðna Ágústssyni og Jóni Gnarr ef það hjálpar einhverjum að átta sig á kauða. Boris ætlar að ráðast gegn glæpum, laga samgöngur og koma á röð og reglu. En Boris er ekki í Reykjavík. Hér þurfum við að leita líkinga jöfnum hönum í ævintýrið um Mjallhvíti, Kardimommubæjinn og Dýrin í hálskógi til að lýsa ástandinu í borgarstjórn Reykjavíkur. Og það dugir ekki einu sinni til.
24. stundir, 16. maí 2008.
Borgarstjóri þeirra 6527 - og líka okkar hinna auðvitað - veit sem er að innst inni viljum við öll hafa kósí flugvöll í kvosinni, þótt við segjum kannski annað þegar við erum spurð. Eins og þegar við kusum flugvöllinn í burtu þann ólánsdag 17. mars 2001. Það var auðvitað bara óvart eins og borgarstjórinn einn veit. Það sama á við nú, atkvæðagreiðsla um flugvöllin í borgarstjórn Reykjavíkur færi ekki 14-2, - hún færi 14-1, borgarbúum í vil. Þetta sýnir einmitt svo vel hvað borgarstjórinn okkar góði er tilbúinn til að leggja mikið á sig til að hafa vit fyrir okkur þegar á þarf að halda.
Vafalaust
Heilindi borgarstjórans eru nefnilega hafin yfir vafa eins og hann minnir okkur á í hverjum einasta fjölmiðli sem hann birtist okkur borgarbúum. Því þurfum við ekkert að vera að velta okkur upp úr REI-klúðrinu hinu síðara, óvenju blómlegri spreybrúsasölu í miðbænum, hlandblautum og sprautunálalögðum stéttum við Hverfisgötu eða einstaka ráðningum á skrifstofu borgarstjóra. Það síðasttalda kemur okkur auðvitað ekkert við. Dagur segir raunar að ráðning Jakobs Frímanns Magnússonar í embætti miðborgarrabbína, allsherjarhreingerningar- og uppbyggingarmálastjóra miðborgarinnar og sérlegs listræns ráðunautar Bankastrætis og Laugavegar í frístundum hafi verið læknamistök.
(Ég er samt ekki frá því að Jakob Frímann sé einmitt hárrétti maðurinn í starfið, - foringi græna hersins orðinn eins konar yfirborgarstjóri. Vonandi tekst honum að bjarga borginni úr klóm ráðlausra ráðamanna, við skulum allavega sjá til.)
Valhopp
Og Sjálfstæðismenn skoppa bara um og valhoppa svo ósköp glaðir um grónar grundir Hallargarðsins, einkaframtakið sigrar allt að lokum hugsa þeir með sér um leið og þeir loka hliðinu á eftir sér og setja lás. Fylgið er að vísu í frjálsu falli en bráðum kemur gamli góði Villi Vill og hefst enn á ný handa við að taka bjórkæla borgarinnar úr sambandi á meðan borgin brennur á næturna. Og þá verður kannski loks eitthvað hægt að gera við kolamolana við Austurstræti og Lækjargötu sem hann lofaði svo hróðugur að endurreisa hið snarasta í sömu mynd þegar húsin brunnu um árið. Og REI maður, - jibbí jei. Þá verður aftur stuð.
Boris
Þeir voru að kjósa sér borgarstjóra í London um daginn. Litríkir menn í framboði, annars vegar hinn eldrauði Ken Livingstone og svo hægri háðfuglinn Boris Johnson sem er einhvers konar skopmynd af hinum klassíska breska íhaldsmanni af heldrimannaættum sem fer með ólíkindaleg gamanmál á sveitasetrinu sínu. Kannski einskonar sambland af Guðna Ágústssyni og Jóni Gnarr ef það hjálpar einhverjum að átta sig á kauða. Boris ætlar að ráðast gegn glæpum, laga samgöngur og koma á röð og reglu. En Boris er ekki í Reykjavík. Hér þurfum við að leita líkinga jöfnum hönum í ævintýrið um Mjallhvíti, Kardimommubæjinn og Dýrin í hálskógi til að lýsa ástandinu í borgarstjórn Reykjavíkur. Og það dugir ekki einu sinni til.
24. stundir, 16. maí 2008.
miðvikudagur, 14. maí 2008
fimmtudagur, 8. maí 2008
Royal með osti
Hef ekki getað varist kjánahrollinum sem hríslast um mig í hvert sinn sem fréttir berast af heimsókn danska kóngafólksins sem hér er í túristaferð. Þetta er óttalega tilgangslaust prjál.
Ég hef búið bæði í Danmörku og Noregi og veit að margir hafa áhuga fyrir þessu liði, þótt ég hafi aldrei skilið hvers vegna. Konungsfjölskyldur Norðurlanda eru arfleið kúgunar.
Þótt kóngalið Norðurlanda myndi allt leggja niður störf (er það annars starf að vera royal?) þá er mér til efs að það myndi hafa áhrif á nokkurn mann. Þetta er með öllu óþarft.
Og bara svo því sé til haga haldið, þá á það sama við um íslenska forsetaembættið. Ólafur hefur svo sem staðið sig ágætlega, - en embættið er eigi að síður óþarft.
Ég hef búið bæði í Danmörku og Noregi og veit að margir hafa áhuga fyrir þessu liði, þótt ég hafi aldrei skilið hvers vegna. Konungsfjölskyldur Norðurlanda eru arfleið kúgunar.
Þótt kóngalið Norðurlanda myndi allt leggja niður störf (er það annars starf að vera royal?) þá er mér til efs að það myndi hafa áhrif á nokkurn mann. Þetta er með öllu óþarft.
Og bara svo því sé til haga haldið, þá á það sama við um íslenska forsetaembættið. Ólafur hefur svo sem staðið sig ágætlega, - en embættið er eigi að síður óþarft.
mánudagur, 5. maí 2008
Borg Borisar
Hef verið í London nú í nokkra daga og vitaskuld fylgst með sveitastjórnarkosningunum.
Meginbaráttan var auðvitað um London, þar sem tveir furðufuglar áttust við, - rauði Ken Livingstone og pólitíski háðfuglinn Boris Johnson sem er einhvers konar skopmynd af hinum klassíska breska íhaldsmanni af heldrimannaættum. Í breskri pólitík er hann einskonar sambland af Guðna Ágústssyni og Jóni Gnarr.
En Boris, sem eins og rauði Ken er alltaf kallaður fornafni sínu, er ekki aðeins furðufugl, þetta er hnífskarpur náungi ef marka má framgöngu hans í kosningabaráttunni.
Verkamannaflokkur galt afhroð og Íhaldsflokkurinn allt í einu orðinn kjósanlegur á nýjan leik eftir meira en áratugar villuráf.
Hér er komið sumar en samt hlakka ég til að halda heim í Reykjavík á morgun.
Meginbaráttan var auðvitað um London, þar sem tveir furðufuglar áttust við, - rauði Ken Livingstone og pólitíski háðfuglinn Boris Johnson sem er einhvers konar skopmynd af hinum klassíska breska íhaldsmanni af heldrimannaættum. Í breskri pólitík er hann einskonar sambland af Guðna Ágústssyni og Jóni Gnarr.
En Boris, sem eins og rauði Ken er alltaf kallaður fornafni sínu, er ekki aðeins furðufugl, þetta er hnífskarpur náungi ef marka má framgöngu hans í kosningabaráttunni.
Verkamannaflokkur galt afhroð og Íhaldsflokkurinn allt í einu orðinn kjósanlegur á nýjan leik eftir meira en áratugar villuráf.
Hér er komið sumar en samt hlakka ég til að halda heim í Reykjavík á morgun.
fimmtudagur, 1. maí 2008
Lífið er pönk
Sáum söngleik Hallgríms Helgasonar, Ástin er diskó - lífið er pönk, í forsýningu í Þjóðleikhúsinu í gærkvöldi. Frábær skemmtun.
Helsti styrkur Hallgríms sem rithöfundar er að mínu mati hvað honum er einstaklega lagið að fanga stemmningu í samfélaginu. Það tekst afar vel í þessum söngleik.
Sögusviðið er Reykjavík árið 1980, en þá var ég sjálfur aðeins ellefu ára. Framan af var ég diskómegin í tilverunni en fljótlega hneigðist ég fremur til pönks, enda mun frjórri stefna á þessum tíma. Man til að mynda eftir mér, líkast til þrettán ára, á tónleikum með Sjálfsfróun og Q4U í Tryggvagötuportinu. Bassaleikari Sjálfsfróunar lét duga að spila með einum streng í bassanum. Ég áræddi að spyrja hann hvers vegna. Svarið var að hinir strengirnir hefðu bara þvælst fyrir og þvi hefði hann tekið þá úr. Þetta þótti mikið pönk.
Eitt varð mér þó huleikið þegar ég gekk út af sýningunni í gærkvöld. Gömlu pönkararnir úr Rokki í Reykjavík hljóta að reita hár sitt og skegg (ef hárvöxtur leyfir) yfir tilhugsuninni að búið sé að stofnanavæða pönkið inn sjálft Þjóðleikhúsið.
Helsti styrkur Hallgríms sem rithöfundar er að mínu mati hvað honum er einstaklega lagið að fanga stemmningu í samfélaginu. Það tekst afar vel í þessum söngleik.
Sögusviðið er Reykjavík árið 1980, en þá var ég sjálfur aðeins ellefu ára. Framan af var ég diskómegin í tilverunni en fljótlega hneigðist ég fremur til pönks, enda mun frjórri stefna á þessum tíma. Man til að mynda eftir mér, líkast til þrettán ára, á tónleikum með Sjálfsfróun og Q4U í Tryggvagötuportinu. Bassaleikari Sjálfsfróunar lét duga að spila með einum streng í bassanum. Ég áræddi að spyrja hann hvers vegna. Svarið var að hinir strengirnir hefðu bara þvælst fyrir og þvi hefði hann tekið þá úr. Þetta þótti mikið pönk.
Eitt varð mér þó huleikið þegar ég gekk út af sýningunni í gærkvöld. Gömlu pönkararnir úr Rokki í Reykjavík hljóta að reita hár sitt og skegg (ef hárvöxtur leyfir) yfir tilhugsuninni að búið sé að stofnanavæða pönkið inn sjálft Þjóðleikhúsið.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
